5 Temmuz 2011 Salı

“Websitenizi yenilesenize, eskisinin komikliği bitti artık.”

Başlıkta okuduğunuz şeyi son zamanlarda sık duyuyoruz. Yeni site için arada bir takım fikirler konuşuyoruz ama hiçbiri hakkında tam bir mütabakat sağlanamıyor. Sonra unutuluyor, arada tekrar hortluyor, sonra tekrar yok oluyor falan.

Bu arada Gusta için hazırladığımız bir iş var. Çalışması hala sürüyor. Bunun filminde de ağır çekim birşeyler olsun istiyorduk, o yüzden film özel bir kamerayla (Phantom) çekilecekti. Hazır kamerayı bulmuşken acaba bizim web sitesi için de birşeyler mi çeksek diye düşündük. Ağır çekimde neler olabilir, ne yapabiliriz diye konuşmaya başladık.

Göbeğe yumruk atma, memeleri tokatlama gibi şeyler tartışıldı ama bunlar çok yapılmıştı falan derken acaba osuruk yakmak nasıl olur diye konuşmaya başladık.
Ve sonunda şöyle bir şeyde karar kıldık:

Ağır çekim… Yakın plan bir popo (Pantolonlu) görüyoruz. Hemen altında bir çakmak yanıyor. Gaz popodan çıkıyor ve ağır ağır parlıyor. Alev ağır çekimde yayılıyor. Sonra alev “Kompüter. İnternet bizim işimiz.” gibi bir yazıya dönüşüyor. O yazı da duman olup yok oluyor. Bu videoyu sitenin background’una loop olarak koyuyoruz.

Bunda herkes hemfikir oldu. Tabii sette, kameranın, set ekibinin önünde kim osuruğunu yakacak? Bu soru işareti bizi Selim’e götürdü. Selim’in konuyla ilgili tecrübesine çok kez tanık olmuşuzdur. Ona teklif ettik kabul etmedi. Neyse ki Tuna elini taşın altına koydu. “Ben yaparım” dedi. Zaten şu anda online olan siteyi de o yapmıştı. Bunda da imzası olsun istedi muhtemelen.

Peki dedik o zaman ama yönetmen ve prodüktörle konuşmak lazım, adamlara bu işi sette anlatamayız, önceden bir söyleyelim. Çekim öncesi son toplantıda durumu kendilerine anlattık, hazır fantom kamerayı bulmuşken, böyle bir çekim yapmak istiyoruz. “İşimiz bittikten sonra Tuna gelecek, gaz çıkarıp yakacak.” Toplantı biraz buruk geçti ama tamam dediler. Özel çakmağımızı bile aldık.




İnsanoğlu gaz çıkarayım deyince çıkaramaz, bunu biliyoruz. O yüzden Tuna çekim gününe özel bir diyet uygulamaya karar verdi. Nelerden iyi sonuç alabiliriz diye konuştuk. Süt, kurufasülye alternatifleri değerlendirildi. Lahmacun işe yarıyor dedi Tuna.
Sonunda soğuk mercimek köftesinin en iyi sonucu vereceğine karar verdik.

Çekim günü geldiğinde biz önden gittik sete, çekimin bitmesine doğru Tuna’ya haber vereceğiz, o da atlayıp gelecek. Sabah 11 gibi oradaydık, gece 11 oldu hala devam ediyoruz. Bu arada da Tuna mercimek köftelerini falan yiyor.

Bu esnada sette nasıl bir ortam olduğunu anlatayım: Milo (Motion Control) isimli kamerayı taşıyan, araba büyüklüğünde bir alet var. Üstüne de fantom kamera yerleştirilmiş ve bu devasa sistem küçücük bir bira şişesine odaklanmış, “Aman abi damla gözükmesin, en arkada milimetrik bir ışık yansıması var, onu yok edelim” gibi bir dünya. Gizlice osurmak bile zor.




Bu sırada cut to Tuna ve mercimek köfteleri.

Neyse saat 12 gibi, Tuna gelsin ki hazır olalım dedik. Bu arada şunun da farkındayız, yönetmen ve prodüktör yapacağımız çekimden haberdar ama görüntü yönetmeni, ışıkçılar ve setteki diğer insanların hiçbir fikri yok.

Tuna’ya haber verdik gel diye, “Dur bari çıkmadan bir kaç lahmacun daha söyleyeyim de öyle geleyim” dedi. Bir kaç tane daha lahmacun yedikten sonra elinde iki kutu sütle geldi.
Bayağı terlemiş ve şişkin gözüküyordu. Parmağımla dürttüm, o yumuşak göbeği adeta taş gibi olmuştu. Patlamaya hazır bir bomba gibiydi.

Fakat bu ışıkçılar, set görevlileri, kamera operatörü… Bunlara durum nasıl açıklanacaktı? Saat biri geçiyordu. Artık herkes çok yorgundu. Tuna gelmişti, bu osuruğu yakmamız gerekiyordu.

Set ekibinin kalbine giden yol midesinden geçer, yiyecek bir şeyler getirelim, onlar yiyip endorfin salgılarken konuyu açıp tatlıya bağlarız dedik ve yiyecek birşeyler almak için hep beraber dışarı çıktık. Zaten son plan çekiliyordu. O bitene kadar dönmüş olacaktık.

On tane köfte ekmek yaptırdık. Geri döndük, sete giden merdivenleri tırmanırken, Alper “Ben bir alkış sesi duyuyorum” dedi. İçeriye girdik, evet, “That’s a wrap” olmuştu. Yönetmen bize son planı gösterdi. Tamam o ok de, bizim site işi ne olacaktı?

Yönetmen bizi kenara çekip “Arkadaşlar” dedi, “Anlattım durumu ancak çok şey karşılandı, böyle bir şey yapmamız mümkün değil dendi” falan dedi. Biz “ama gak guk” falan yapana kadar set boşalmıştı bile.

Bunca hazırlığın boşa gitmesi sinirlerimizi bozmuştu. O sırada Tuna elime cep telefonunu tutuşturdu “Bari hazır bulmuşken yeşilde bir çekim yapalım.” dedi. Çekmeye başladım o da arkasından bir şey geliyormuş gibi koştu.

Sinirimiz bozuk bir şekilde arabaya bindik. Tuna kendini tamamen bıraktı. Pencereleri açtık. Galiba sabah 4,30’du.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme